Αρχική


  • Crowd Fund για τα δικαστικά έξοδα της οικογένειας Μάγγου και των αγωνιστών κατα της κάυσης σκουπιδιών στο Βόλο

  • ΓΚΡΑΦΙΤΙ – ΠΑΝΟ – ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ

  • ΕΓΩ Ο ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΜΑΓΓΟΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΩ

    16 Ιουνίου 2020

    ΕΓΩ, Ο ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΜΑΓΓΟΣ, ΚΑΤΑΓΓΕΛΩ:

    Βρίσκομαι στο νοσοκομείο με 6 ή 7 κατάγματα στα πλευρά και με θλάση στο συκώτι και την χοληδόχο κύστη , χτυπημένος άγρια κ βασανισμένος από τις δυνάμεις καταστολής(ΜΑΤ,ΟΠΚΕ,Ασφάλεια). Υπάρχουν τα σχετικά βίντεο κ φωτογραφίες, οπότε σας δίνω μια μικρή μόνο γεύση του τι έγινε..

    Αλλά ας πιάσουμε το νήμα από την αρχή…

    Το Σάββατο, πραγματοποιήθηκε ένα μεγάλο συλλαλητήριο ενάντια στη καύση σκουπιδιών από την Lafarge, ενάντια δηλαδή στον καρκίνο και τον θάνατο που πλανάται πάνω από την πόλη μας και το εισπνέουμε όλοι καθημερινά, αφού συνεχως βρωμάει το καμένο πλαστικό στην ατμόσφαιρα της πόλης μας. Κι επειδή βλέπω κάτι ψευτοανακοινωσεις απο τη μεριά της αστυνομίας, που προσπαθούν να βγουν και θύματα(!), παρά τα όσα αίσχη κάνανε και τα χουν καταγράψει ο κόσμος με τα κινητά και τις κάμερές του, μιας και υπάρχει κ ο φακός συγκεκριμένων ρεπόρτερ από συγκεκριμένες φυλλάδες και κανάλια που παίζουν το βρώμικο παιχνίδι της εξουσίας.

    Ζήτημα πρώτο, λοιπόν: Ύπηρξε μια «μικρή ομάδα ταραξιών αντιεξουσιαστών» που ήθελε «να χυθεί αίμα αστυνομικών»; Ε, λοιπόν τέτοια ομάδα δεν υπήρξε, το μόνο που υπήρξε ήταν η οργή του κόσμου που θέλησε να μπει στο εργοστάσιο, να κρεμάσει τα πανό του και να διαμαρτυρηθεί και οι «κύριοι» αστυνομικοί παρεμπόδιζαν την είσοδο των διαδηλωτών. Δεν υπολόγισαν όμως πως ο κόσμος έχει απηυδήσει με την κατάσταση αυτή και αν τους μπάτσους τους νοιάζει πιο πολύ το να εκτελούν εντολές απ’ την υγεία τους και από την υγεία όλων των πολιτών, των παιδιών μας και του μέλλοντος αυτής της πόλης, ε κι εμάς δεν μας νοιάζει τότε ποιος θα σταθεί μπροστά μας, θα κάνουμε ότι μπορούμε για να περάσουμε και να διαμαρτυρηθούμε όπως εμείς, οι χιλιάδες πολίτες, οι κινήσεις και τα εγχειρήματα, συλλογικά αποφασίζουμε. 

    Και ας μας πουν, λοιπόν, αφού όπως ψευδώς ισχυρίζονται πως τους αφορά το ζήτημα, για ποιο λόγο είναι συνέχεια απέναντι μας στις διαμαρτυρίες μας για την καύση, είτε στο δημαρχείο, είτε στη νομαρχία, είτε προχθές στο ίδιο το εργοστάσιο όπως και σήμερα στη Λάρισα, όπως πάντα και παντού. Επίσης, γιατί φέρνουνε ολόκληρο στρατό στη πόλη μας, όταν τίθεται το ζήτημα αυτό, σε μορφή διαμαρτυρίας; Άρα, καλύτερα να μην μιλάνε για την ελάχιστη μορφή βίας απέναντι στη βία που μας επιβάλουν κάθε μέρα. 

    Και κάπου εκει, ξεκινάει το όργιο της καταστολής. Πέσανε μερικές μπογιές προς τα ΜΑΤ και προς το εργοστάσιο, άντε και καμιά πέτρα, σας το δίνουμε, και οι «άριστοι» ξεκινήσανε να πετάνε κρότου λάμψης και δακρυγόνα μέσα στο κόσμο, σε μεγάλους ανθρώπους, σε μικρά παιδιά, άντρες, γυναίκες, η καταστολή δεν κάνει διακρίσεις. Με το που δημιουργήθηκε ο αναμενόμενος πανικός, οι προστάτες μας με στολή, ξεκίνησαν να χτυπάνε αδιακρίτως ΟΠΟΙΟΝ/Α βλέπανε μπροστά τους, όπως υπάρχουν και τα σχετικά βίντεο και φωτογραφίες. Αφού επικράτησε χάος, συνέλαβαν κάποιους μετά… «μουσικής» των γκλοπς και αφού έγινε η προσπάθεια από αλληλέγγυο κόσμο να απεγκλωβιστούν από την παραλία όσοι βρίσκονταν εκεί, που κι εκεί συλλάβανε κόσμο που πήγε να βοηθήσει, κι ενω όλα είχαν τελειώσει από πλευράς των διαδηλωτών ξαναξεκίνησαν αναίτια να τρέχουν τον κόσμο και το κορυφαίο? Οι πανέξυπνοι, ρίξανε χημικά έξω από το νοσοκομείο! Αν υπάρχει Όσκαρ ηλιθιότητας και σαδισμού, παρακαλώ όπως το αποδώσετε άμεσα στην ΕΛ.ΑΣ.

    Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, μαζεύτηκε κόσμος έξω από το αστυνομικό μέγαρο στο Αλιβέρι, απλώς και μόνο για να υποδηλώσει τη παρουσία του και την αλληλεγγύη του προς τα παιδιά που κρατούνταν, ακόμη μία νόμιμη διαμαρτυρία και συγκέντρωση, όπου χτυπήθηκε άσχημα από την αστυνομία για να εκδιωχθούν από που? Από τον δρόμο έξω από το τμήμα! Φυσικά, ξέρουμε πως αυτή είναι η γραμμή, είναι μια σύγχρονη χούντα που τη βλέπουμε καθημερινά κυρίως στη πρωτεύουσα κι απλώς τη ζήσαμε και στη πόλη μας.

    Κι εδώ, φτάνουμε στην δικιά μου περίπτωση. Εγώ την Κυριακή δεν ήμουν με το συγκεντρωμένο πλήθος, τυχαία βέβαια, όμως με το που είδα τους δικούς μου ανθρώπους να διαμαρτύρονται έξω από τα δικαστήρια, σταμάτησα αμέσως με το μηχανάκι μου για να συσπειρωθώ με τους αλληλέγγυους. Έτυχε εκείνη τη στιγμή να βγάζουν οι ασφαλίτες το παιδί που είχαν κρατούμενο κι εγώ αντί να τρέξω στο πλήθος, έτρεξα προς το μέρος των μπάτσων να διαμαρτυρηθώ, γιατι έτσι ένιωσα εκείνη τη στιγμή, με έπνιξε το δίκιο μου, έλεγα από μέσα μου κοίτα να δεις, εμ μας μολύνουν τον αέρα με καρκίνο, εμ μας βαράνε αλύπητα τα τσιράκια τους με τα χημικά, τις κρότου λάμψης και τα γκλοπς, εμ μας τραβολογάνε δέσμιους στα δικαστήρια. Δεν πρόλαβα όμως καν να φτάσω στους ασφαλίτες. Πετάχτηκε μια διμοιρία ΟΠΚΕ και μια ματ, στοχευμένα και συγκεκριμένα για μένα, μιας και με γνωρίζουν, ήρθαν τρέχοντας κατά πάνω μου και ξεκίνησαν να με βαράνε αναίτια, δολοφονικά, απάνθρωπα κι αλύπητα. Με χτυπούσαν μέχρι που δεν μπορούσα να πάρω ανάσα, γιατί είχα χτυπηθεί άσχημα στα πλευρά, τους φώναζα, δεν τους ένοιαζε καν. Μου βάλανε χειροπέδες και με πήραν σηκωτό, ενώ με βριζανε με το επίθετο μου. Μέσ’ στο αμάξι, μου δώσανε μερικές ακόμα και όταν πήγα να σηκώσω λίγο το κεφάλι μου μου λέγανε «κάτω το κεφάλι πούστη», επειδή βογγούσα και έκανα «αααα» απ’ τον πόνο, αυτοί μου λέγανε «τι α μωρη κραγμένη» και αλλά τέτοια ωραία. Όταν φτάσαμε στο τμήμα, πήρε σειρά ο ασφαλίτης που φαίνεται και στο βίντεο να ανοίγει τη πόρτα από το ασφαλίτικο, με κράταγαν τα οπκε και με βαρούσε αυτός. Όταν φώναζα πως θέλω νοσοκομείο, μου λέγανε άσε ρε τα ψέματα και άλλα τέτοια διάφορα. Όταν ζήτησα λίγο νερό, στην αρχή δεν μου δίνανε κι έπειτα με βάλανε να πιω από έναν καταψύκτη που έτρεχε σταγόνα-σταγονα το νερό και μάλιστα από κάτω προς τα πάνω. Εγώ εντωμεταξύ να ‘μαι σακάτης, κατάκοιτος και να μην μπορώ να πάρω τα πόδια μου. Και αφού διασκέδασαν όλοι μαζί πάνω μου, με ρίξανε στο κρατητήριο. Τελικά με βγάλανε, αφού τους άκουσα να λένε πως αν με κρατούσαν θα έπρεπε να με παν και νοσοκομείο, άσε σου λέει μην χρεωθούμε κιόλας με το μαλακιστήρι. Όταν ρώτησα το όνομα του ασφαλίτη που με βαραγε για να καταθέσω μήνυση δεν μου απαντούσε και μάλιστα με κορόιδευε και μου λέγε εσύ τι είσαι αστυνομία για να μάθεις? Κι όταν του είπα πως θα του κάνω μήνυση άλλα λέω ποιος θα σε πειράξει, μήπως η αστυνομία? Και γελώντας, σήκωσε τα χέρια και μου λέει: «βλέπεις, τα λες και μόνος σου». Βέβαια, όταν τον ρώτησα τι θα έκανε αν ήταν το παιδί του στη θέση μου, μου απάντησε πως το παιδί του δεν θα ήταν «τέτοιο τσογλάνι να πηγαίνει στις πορείες», άσχετα με το τι ευαγγελίζονται στις ανακοινώσεις τους, για να κανουν επίκληση στο συναίσθημα της κοινής γνώμης… Αν και θεωρώ θετικό το στοιχείο να πηγαίνουν τα παιδιά των αστυνομικών στις πορείες, κατι θα ξέρουν…

    Τελικά, με πέταξαν έξω απ’ το τμήμα χωρίς να μπορώ να πάρω ανάσα καλά-καλά και σίγουρα δεν μπορούσα να πάρω τα πόδια μου καθόλου. Δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα εκείνη την ώρα, ούτε να πάρω κάποιον τηλέφωνο ούτε να πάρω το ΕΚΑΒ, τίποτα, ένιωθα σαν μισοπεθαμενος και απλώς προσπαθούσα κούτσα κούτσα να φτάσω κάπου, ούτε ήξερα που, να βρω λίγο νερό να πιω, να κάνω κάτι για να επιβιώσω, έτσι ένιωθα εκείνη τη στιγμή. Ευτυχώς με βρήκανε κάποια παιδιά που πήγαιναν φαγητό και πράγματα στο παιδί που κρατούνταν από τα γεγονότα του Σαββάτου, με μαζεψαν, με πήγανε σπίτι, επικοινώνησα με τους δικούς μου, πήραμε τηλέφωνο το ΕΚΑΒ και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε…

    Ξέρω πως η επίθεση εναντίον μου ήταν στοχευμένη. Ξέρω πως δεν τους νοιάζει να βαράνε μπροστά στα μάτια του κόσμου και να κάνουν επίδειξη εξουσίας. Ξέρω πως δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι σε σχέση με τον ρόλο της αστυνομίας, όσα και να αποκαλυφθούν για αυτούς, αφού είναι οι εντολοδόχοι εκτελεστές του κρατικού μηχανισμού. Αλλά αν θεωρούν πως μας φοβίζουν, εκεί κάνουν ένα μεγάλο λάθος: δεν μας φοβίζουν, μας εξοργίζουν. Οι ιδέες μας, οσους κι από ‘μας αν σκοτώσουν, δεν θα πεθάνουν ποτέ, θα κατοικούνε πάντα στα μυαλά των ελεύθερων ανθρώπων. Ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε πάντα εδώ, ενάντια σε κάθε τι που μας πνίγει και δεν μπορούμε να ανασάνουμε, ενάντια στο άδικο, για την ελευθερία όλων μας, σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

    Κι ας μην νικήσουμε ποτέ… Θα πολεμάμε πάντα!!

  • Βασίλειος Μάγγος

    Βασίλειος Μάγγος

    Μία ακόμα περίπτωση καταπάτησης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην Ελλάδα

    Ο Βασίλειος Μάγγος έφυγε από τη ζωή στα 26 του χρόνια, στις 13 Ιουλίου 2020. 

    Τελευταία και υπέρτατη πράξη της ζωής του, ήταν η συμπαράσταση και αλληλεγγύη προς συναγωνιστές  του, που συνελήφθησαν άδικα σε διαδήλωση  στην πόλη του Βόλου στις 13-6-2020 και την επομένη 14-6-2020 περνούσαν την αυτόφωρη διαδικασία, γιατί απαιτούσαν κι αυτοί, όπως και χιλιάδες συμπολίτες μας, να σταματήσει το τσιμεντάδικο της Lafarge, που βρίσκεται δίπλα στην ίδια πόλη, να καίει σκουπίδια (SRF) και να μολύνει την ατμόσφαιρα. 

    Στις 14 Ιουνίου 2020 μπροστά στα Δικαστήρια του Βόλου, μπροστά στα μάτια της Δικαιοσύνης, μπροστά στα μάτια δεκάδων πολιτών-αυτοπτών μαρτύρων-που ήταν εκεί συγκεντρωμένοι, χτυπήθηκε αδικαιολόγητα από αστυνομικούς με γκλομπ και κλωτσιές. Το γεγονός είναι καταγεγραμμένο λεπτομερώς σε βίντεο και φωτογραφίες.                                                              

    Σημειώνεται ότι ενώ ήταν πεσμένος και ανυπεράσπιστος κάτω στο οδόστρωμα, εξαιτίας της έντασης και της σφοδρότητας των χτυπημάτων ειδικά στα πλευρά, φώναζε ότι δεν μπορεί  ν αναπνεύσει, εν τούτοις αυτοί συνέχιζαν να τον χτυπούν με ακατανόητη μανία. Κατά τη μεταφορά του προς την Αστυνομική Διεύθυνση, οι υπάλληλοι του υποτιθέμενου Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη τον χτύπησαν ξανά, τον εξύβριζαν και τον απειλούσαν.  

    Στη συνέχεια μέσα στην Αστυνομική Διεύθυνση χτυπήθηκε πάλι, λοιδορήθηκε και βασανίστηκε, σύμφωνα με τις επανειλημμένες διηγήσεις του ίδιου προς αυτούς που τον βρήκαν κατόπιν, σε φίλους και κυρίως προς τους γονείς του. Δύο αστυνομικοί τον κρατούσαν τα χέρια πίσω από την καρέκλα και ένας άλλος τον χτυπούσε με γροθιές πάνω στα ήδη τραυματισμένα του πλευρά, για να του προκαλέσει μεγαλύτερο πόνο. Εξαιτίας των σφοδρών και επανειλημμένων χτυπημάτων, εξουθενωμένος από τους φοβερούς πόνους και την ψυχική καταπόνηση ζήτησε λίγο νερό. Αυτοί αρνήθηκαν να του δώσουν, τον άφησαν όμως να συρθεί ως ένα χαλασμένο ψύκτη και γελούσαν με την προσπάθεια που κατέβαλλε να βάλει μία σταγόνα νερού στο στόμα του. Ζήτησε από τους αστυνομικούς που τον κακοποιούσαν χωρίς λόγο, να παύσουν να τον χτυπούν και να τον μεταφέρουν στο νοσοκομείο. Αυτοί όμως του απαντούσαν ν αφήσει τα ψέματα και συνέχιζαν να τον απειλούν ότι θα τον σκοτώσουν ή να τον χλευάζουν με σεξιστικά αστεία.

    Κατόπιν πετάχτηκε από τους αστυνομικούς κυριολεκτικά στο δρόμο, αβοήθητος, εξαντλημένος, με αφόρητους πόνους, σε κατάσταση σοκ, μισοπεθαμένος, όπως καταμαρτυρούν οι πολίτες που τον βρήκαν πεσμένο κάτω, έξω από την Αστυνομική Διεύθυνση, και οι οποίοι προσφέρθηκαν και κατέθεσαν ως αυτόπτες μάρτυρες για την τραγική κατάσταση στην οποία είδαν τον Βασίλειο Μάγγο και για όσα τους είπε. 

    Κανένας αστυνομικός δεν του συμπαραστάθηκε για να δικαιολογήσει έστω τα χρήματα που πληρώνεται από τον ελληνικό λαό, ως υπάλληλος ταγμένος στην Προστασία του Πολίτη.

    Κατά τη διάρκεια της παρατεταμένης και παράνομης κράτησής του, δεν διαπιστώθηκε τίποτα εις βάρος του, όπως αναφέρεται και στο Βιβλίο Συμβάντων της Αστυνομίας, δεν αποτελούσε απειλή για κανέναν και φυσικά δεν του απαγγέλθηκε οποιαδήποτε κατηγορία.

    Αποτέλεσμα όλων, ήταν να εισαχθεί στο νοσοκομείο με πολλαπλά κατάγματα έξι πλευρών, δυσχέρεια στην αναπνοή, τραυματισμό της χοληδόχου κύστης και του ήπατος με συνοδό εσωτερική αιμορραγία, κακώσεις που επέφεραν σοβαρότατο κίνδυνο για την ίδια τη ζωή του.

    Ο Βασίλειος Μάγγος  χτυπήθηκε και βασανίστηκε, γιατί ήταν στοχοποιημένος από την αστυνομία για την πολιτική του δράση και τη συμμετοχή του στα Κινήματα και τις Συλλογικότητες.

    Ο ίδιος με θάρρος είχε καταγγείλει δημόσια στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης την άστοχη και αψυχολόγητη επέμβαση των αστυνομικών σε μια ειρηνική διαμαρτυρία, καθώς και τον αναίτιο και εγκληματικό ξυλοδαρμό και βασανισμό του από αυτούς.

     Οι αστυνομικοί υποτίθεται ότι είναι  Όργανα Προστασίας του Πολίτη, εν τούτοις ασκώντας καταχρηστική εξουσία, έπραξαν εναντίον του εν λόγω καθήκοντός τους…

    Στην Ελλάδα, στη χώρα που γεννήθηκε η Δημοκρατία, στις μέρες μας συχνά καταπατούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα και εξαιτίας αυτού, η χώρα έχει καταδικαστικές αποφάσεις από το ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

    Η άδικη και παράλογη κακοποίησή του που δεν εξυπηρετούσε τους σκοπούς της σύλληψής του, αποτελεί  βαριά προσβολή της υπόστασης του ως πολίτη, κατάφωρη καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ατομικής ελευθερίας του.  

    Και εν τέλει από τέτοιες ανεξέλεγκτες διαστροφικές υπερβάσεις των οργάνων του θίγεται και το δημοκρατικό πολίτευμα…

    -Τα τελευταία χρόνια  ο Βασίλειος Μάγγος λόγω της ευάλωτης κατάστασης στην οποία βρίσκονταν, φοιτητής ήδη στο Πανεπιστήμιο Αθηνών παρέμενε στην γενέτειρά του στο Βόλο, κάνοντας ο ίδιος σκληρό αγώνα να απεξαρτηθεί από τις εξαρτησιογόνες ουσίες, με την στήριξη των γονιών του και ακολουθώντας ειδικά προγράμματα. Συνειδητοποιώντας ο ίδιος πως από νεανικό παρορμητισμό γινόταν ένα επιπλέον θύμα του κυκλώματος  διακίνησης ναρκωτικών, έχοντας επίγνωση της κατάστασής του με τιτάνια προσπάθεια κατάφερνε να βρει το δρόμο του, να είναι καθαρός, σωματικά ακμαίος και υγιής, δεινός ορειβάτης, δημιουργικός, λάτρης των βιβλίων και της ποίησης, να εργάζεται, να ζει φυσιολογικά ως νέος, να δείχνει ενεργό ενδιαφέρον και για τα κοινά της πόλης του. Να είναι πολιτικοποιημένος.

     Όλα αυτά όμως μέχρι τη στιγμή που τον χτύπησαν. Και στην Ελλάδα δυστυχώς οι ευάλωτες ομάδες  χτυπιούνται από τους αστυνομικούς επίσης αλύπητα.

    Μετά την έξοδό του από το νοσοκομείο, ακολουθούσε ειδικό πρόγραμμα αναπνευστικών ασκήσεων. 

    Στο επόμενο χρονικό διάστημα εξαιτίας του απάνθρωπου και εξοντωτικού βασανισμού του, υπέφερε από έντονο σωματικό και ψυχικό πόνο. Η προσβολή της αξιόπρεπειάς του ήταν πολύ βαριά. Οι αστυνομικοί  είχαν καταφέρει μέσα σε δύο ώρες να καταστρέψουν όλη του την προσπάθεια, να καταστρέψουν τη ζωή του. Δεν είχε ηρεμία πια. Αισθανόταν αδικημένος, εκμηδενισμένος. Η ψυχολογική του κατάσταση δεν ήταν καλή. Κατέφυγε τελικά εκεί που από τις μνήμες του γνώριζε ότι ίσως εύρισκε ανακούφιση… 

    Ο Βασίλειος  Μάγγος οδηγήθηκε στο θάνατο, ένα μήνα μετά τη βίαιη ακύρωση της ανθρώπινής του υπόστασης, ένα μήνα μετά τη δολοφονία του…

    Υπήρξε ένας ακτιβιστής που πέθανε αγωνιζόμενος για το αυτονόητο ανθρώπινο δικαίωμα όλων να είναι καθαρός ο αέρας που αναπνέουμε, αγωνιζόμενος για έναν πιο όμορφο, πιο δίκαιο κόσμο… 

    Για την υπόθεσή του, μετά και τη δημόσια δέσμευση του τότε υπουργού του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, διεξήχθη Ένορκη Διοικητική Εξέταση από την ίδια(!) την Ελληνική Αστυνομία, το πόρισμα της οποίας όμως, σήμερα, ενάμιση χρόνο μετά την έναρξή της παραμένει άγνωστο ακόμα. 

    Στις 16 Ιουνίου 2021 η οικογένειά του υπέβαλλε μήνυση κατά των υπευθύνων αστυνομικών, απαιτώντας δικαιοσύνη για τις παράνομες και υπαίτιες πράξεις που τέλεσαν εις βάρος του Βασίλειου Μάγγου…

  • Hello World!

    Welcome to WordPress! This is your first post. Edit or delete it to take the first step in your blogging journey.